پوريا ناظمی

ریاست فضانورد بازنشسته

 

در هفته‌های گذشته، ناسا یکی از ماموریت‌های مهم تاریخ فضایی خود را با موفقیت پشت‌سر گذاشت. 

شاتل فضایی آتلانتیس برای آخرین بار به ملاقات تلسکوپ فضایی هابل رفت تا با تعمیر این تلسکوپ فضایی، عمر آن را تا سال 2014 تمدید کند. این ماموریت دشوار ناسا که بسیاری آن را پس از عملیات فتح ماه در جریان ماموریت‌های آپولو، دشوارترین ماموریت فضایی سرنشین‌دار می‌دانند، آخرین ماموریتی بود که شاتل‌های فضایی طبق برنامه از پیش اعلام شده به مقصدی غیر از ایستگاه بین‌المللی فضایی انجام دادند و انتظار می‌رود تا سال 2010 میلادی شاتل‌ها پروازهای خود را تکمیل کنند و برای همیشه بازنشسته شوند. ناسا با پایان عصر شاتل‌ها در آغاز عصر جدیدی قرار می‌گیرد که تغییرات بنیادی را برای این سازمان به همراه خواهد آورد. در روزی که شاتل فضایی آتلانتیس قرار بود پس از انجام موفق ماموریت خود به زمین بازگردد؛ باراک اوباما، نامزد جدید ریاست ناسا را برای این دوره معرفی کرد تا در صورت تایید، چارلز بولدون (Charles Boldon) فضانورد رنگین پوست که در ماموریت قرار دادن هابل در فضا، خلبانی شاتل را به عهده داشت، سکان هدایت ناسا در یکی از مهم‌ترین دوران فعالیتش را به عهده بگیرد.

چارلز بولدون در حالی برای تصدی ناسا به سنای ایالات متحده معرفی شده که ناسا مقابل چالش‌های جدی و مهمی قرار گرفته است.

یکی از مهم‌ترین چالش‌‌های پیش روی ناسا، مساله مهم پایان دوره فعالیت شاتل‌های فضایی است. شاتل‌ها، یکی از نقاط قوت برنامه‌های فضایی ایالات متحده نسبت به رقبای خود به شمار می‌روند. این ابزارهای حمل و نقل مداری که از نیمه دهه 70 میلادی، پروازهای آزمایشی آن آغاز شده بود؛ سال 1981 با پرواز شاتل فضایی کلمبیا به مدار زمین رسما فعالیت خود را آغاز کردند.

این ابزارهای رفت و آمد مداری در طول سال‌ها خدمت، نقش موثر و بی‌نظیری را در پیشرفت و پیشبرد صنایع فضایی ایفا کرده‌اند، نه‌تنها قرار دادن ماهواره‌ها و ابزارهای مهم علمی بشر در مدار زمین همانند تلسکوپ فضایی هابل در مدار زمین بدون کمک این ابزارها ممکن نبود که ایده ساخت و تکمیل ایستگاه بین‌المللی فضایی (ISS) نیز بدون حضور این ابزارهای پیشرفته عملا دور از ذهن می‌آمد، اما شاتل‌های فضایی، ابزارهای چندان ایمنی هم نبوده‌اند، نخستین حادثه مهم انفجار شاتل فضایی چلنجر بود، این شاتل فضایی تنها چند ثانیه پس از پرتاب مقابل چشم میلیون‌ها نفر منفجر شد، علت حادثه کاهش ضریب ارتجاعی یکی از واشرهایی بود که راکت‌های جنبی را به واحد احتراق متصل می‌کرد. پس از این حادثه یک سال برنامه‌های فضایی ناسا متوقف شد و دوباره شاتل‌ها به پرواز درآمدند اما حادثه بعدی برای همیشه سایه‌ای از نگرانی را بر سر پرواز‌های فضایی شاتل‌ها انداخت. شاتل فضایی کلمبیا در حالی‌که ماموریت 10 روزه خود را با موفقیت پشت سر گذاشته بود، هنگام بازگشت به زمین و در حالی‌که تنها چند دقیقه تا فرود فاصله داشت، در میانه جو زمین منفجر و قطعات آن در طول 4 ایالت آمریکا پراکنده شد و هر 7 فضانورد آن در دم جان باختند.

علت این رویداد برخورد بخشی از پوشش تانک اصلی سوخت با زیر بال شاتل در هنگام پرتاب بود که باعث شد موقع بازگشت سپر حرارتی شاتل نتواند فشار حرارتی را تحمل کند.

این حادثه هم برنامه فضایی سرنشین‌دار آمریکا را بیش از یک‌سال به تاخیر انداخت و سرانجام پس از بحث‌ها و چالش‌های بسیار قرار شد شاتل‌ها تنها برای تکمیل ایستگاه فضایی به فضا پرتاب شوند و تنها یک ماموریت به مقصدی غیر از ایستگاه برای آنها برنامه‌ریزی شد که آن‌هم به منظور تعمیر ضروری تلسکوپ فضایی‌ هابل‌)HST( و پس از گفتگوهای طولانی در دستور کار قرار گرفت ماه گذشته با موفقیت انجام شد این تعمیر یکی از مهم‌ترین و مشکل‌ترین ماموریت‌‌های فضایی پس از فتح ماه بوده است.

اینک ناسا طبق برنامه قبلی باید تا پیش از پایان سال 2010 شاتل‌های فضایی را برای همیشه بازنشسته کند و این در حالی است که طرح معروف به صورت فلکی با محوریت پرتابگر اوریون هنوز تکمیل نشده است. باراک اوباما، رئیس جمهور ایالات متحده پیش از انتخاب به این سمت در بازدیدی از ناسا، این مساله را عنوان کرد که در صورت انتخاب ممکن است در برنامه بازنشستگی شاتل‌های فضایی تغییر ایجاد کند و این کار را حداقل تا تکمیل طرح نسل بعدی پرتابگرهای ناسا به تعویق بیندازد. اینک او انتخاب شده و رئیس جدید ناسا را برای کسب موافقت سنا، معرفی کرده است.

بولدون که در صورت انتخاب نخستین رئیس رنگین‌پوست ناسا خواهد شد، مهم‌ترین چالش خود را در تعیین ادامه ماموریت‌های شاتل‌های فضایی خواهد دید بولدون که خود در 4 ماموریت شاتل‌های فضایی نقش خلبان و فرمانده ماموریت را به عهده داشته است، اینک باید ناسا را از این بحران خارج کند.

اما این همه مشکلات بولدون نخواهد بود. ناسا انبوهی از پروژه‌های فضایی و اکتشافی را در دست انجام دارد. از نگاه به زمین و برنامه‌های دورسنجی و شیرینی آب و هوا و حوادث غیرمترقبه گرفته تا کاوشگرهای روباتیک که به گوشه و کنار منظومه شمسی اعزام می‌شوند یا رصدخانه‌های فضایی در کنار طرح پرهزینه ایستگاه بین‌المللی فضایی از سوی دیگر بازگشت به ماه و آغاز طرح سفر به مریخ نیز این که در جدول کاری ناسا قرار دارند و در کنار آن ندای همیشگی در داخل ناسا میان طرح‌های روباتیک و سرنشین‌دار در جریان است و بولدون باید این شرایط سرگیجه‌آور را کنترل کند و همه اینها در شرایطی رخ می‌دهد که ناسا ذاتا سازمان درآمدزایی نیست و اگر حد هزینه‌های آن بسیار بالا است اما سود آن درازمدت و بیشتر علمی است. حال که آمریکا بیش از هر جای دیگر با بحران اقتصادی دست و پنجه نرم می‌کند، بولدون باید بتواند جامعه را راضی کند که مالیات‌شان به هدر نمی‌رود و سرمایه‌گذاری در بخش‌های صنایع فضایی به سود آنهاست.

بولدون اگر بتواند رای سنا را بگیرد، روزهای سختی را در پیش خواهد داشت اما نظر مثبتی از سوی فضانوردان و فعالان این رشته با او همراه است.

در مطلبی که به دنبال این مقاله منتشر شده است، بروس مک‌اندلس فضانورد سابق که همراه با بولدون برای قرار دادن تلسکوپ فضایی هابل در مدار زمین به فضا سفر کرد، در یادداشتی اختصاصی  دیدگاه خود را درباره بولدون با خوانندگان این روزنامه به اشتراک می‌گذارد.

چارلز بولدون کیست؟
یادداشت اختصاصی بروس مک‌اندلس همکار سابق بولدون 


چارلز اف. بولدون، ژنرال ارشد بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده از سوی رئیس‌جمهور باراک اوباما برای تصدی مقام ریاست سازمان ملی هوا  فضای ایالات متحده آمریکا (ناسا)‌ پیشنهاد شده است. بولدون برای کسب این مقام نیازمند گرفتن تاییدیه سنای آمریکاست که بر مسوولیت هر یک از مقام‌های اصلی دولت مهر تایید می‌زند. البته پیش‌بینی می شود بولدون بتواند این تاییدیه را بدون هیچ مشکل خاصی دریافت کند. اگر سنا او را تایید کند بولدون به دوازدهمین رئیس سازمان فضایی آمریکا (ناسا)‌ تبدیل خواهد شد و دومین فضانوردی خواهد بود که به این مقام دست یافته است.

ناسا از تحول کمیته‌ای به نام کمیته مشورتی ملی برای امور هوا  فضا و در سال 1958 تاسیس شد. این اتفاق زمانی افتاد که روس‌ها با ارسال ماهواره اسپوتنیک یک به مدار زمین در رقابت‌های فضایی از آمریکایی‌ها پیش افتادند. ناسا علاوه بر آن که وظیفه یافت تا پرتاب‌های سرنشین‌دار فضایی را ساماندهی کند، وظیفه تحقیق و توسعه فناوری هوا ‌ فضا و علوم فضایی در جهت حمایت از توصیه‌های بنیاد ملی علوم را نیز به عهده دارد. چارلی بولدون آن گونه که من می‌شناسمش، اهل کلمبیا در ایالت کارولینای جنوبی است و در سال 1968 از آکادمی نیروی دریایی آمریکا فارغ‌التحصیل شد و در سال 1970 با درجه ستوان دومی خلبان به نیروی دریایی پیوست. او در جریان نبردهای جنوب شرق آسیا بیش از 100 پرواز رزمی انجام داد و در عین حال دارای مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت سیستم‌ها از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و همچنین تحصیلات تخصصی پرواز از مدرسه آزمون خلبانی پاتوکسنت ریور در مریلند است. بولدون در ماه می سال 1980 از سوی ناسا به عنوان فضانورد انتخاب شد و به عنوان کمک‌خلبان در دو ماموریت شاتل‌های فضایی (STS61-C و STS-31 که ماموریت قرار دادن تلسکوپ‌ فضایی هابل در مدار زمین بود)‌ هدایت شاتل فضایی را به عهده داشت و پس از آن نیز در 2ماموریت STS-45 و STS-60 (که نخستین ماموریت مشترک روسیه و آمریکا در شاتل‌های فضایی بود)‌ فرماندهی ماموریت را به عهده داشته است.

افزون بر این، او چندین موقعیت شغلی بویژه در سمت‌های مربوط به بررسی امنیت ماموریت‌های فضایی را به عهده داشته است.

سال 1994 بولدون به خدمت در نیروی دریایی بازگشت و سرانجام سال 2003 با درجه ژنرالی از ارتش بازنشسته شد و از آن موقع تاکنون سمت‌های مدنی در امور مربوط به صنایع هوا  فضا را به عهده داشته است.

ژنرال بولدون نه‌تنها تجربیات دست اولی از پروازهای فضایی دارد که تجربه رهبری و مدیریت فعالیت‌های مربوط به ناسا را نیز در کارنامه خود به ثبت رسانده است و چنین زمینه‌ای او را کمک خواهد کرد تا در شرایطی که ناسا با چالش‌های زیادی روبه‌روست، بتواند آن را به خوبی رهبری کند. عمده‌ترین این چالش‌ها عبارتند از: مساله بازنشسته کردن شاتل‌های فضایی، ادامه فعالیت‌های ایستگاه بین‌المللی فضایی، توسعه سیستم‌ جدیدی برای امکان‌پذیر ساختن بازگشت به ماه، وضعیت استفاده از بودجه عمومی برای پروژه‌های ناسا در شرایط دشوار اقتصادی امروز، حمایت از پروژه‌های اکتشافی فضایی بدون سرنشین (نظیر تلسکوپ‌ فضایی جیمز وب)‌ و ماموریت‌های اکتشافی به مقصد دیگر سیارات منظومه شمسی که به نظر می‌رسد بولدون آمادگی کامل برای مواجهه با این شرایط را دارد.

منبع : جام جم انلاین