پوريا ناظمی

اولین گام به سوی پرواز آرس

چهارشنبه شب گذشته ناسا گام دیگری به سوی پرواز آزمایشی پرتابگر آرس برداشت. پرتابی تاریخی که ناسا و مردم جهان مدت طولانی در انتظار آن به سر برده اند و قرار است آغاز راه سفر دوباره انسان به ماه باشد. این اتفاق با مونتاژ نخستین قطعه این پرتابگر در محل مونتاژ ماموریتهای آپولو آغاز شد.


مقامات رسمی اعلام کرده اند پرتاب آزمایشی این پرتابگر که به نام Ares 1-X شناخته می شود اطلاعات پروازی ارزشمندی را در اختیار مهندسان قرار خواهد داد تا آنها را در طراحی نهایی پرتابگرهایی که قرار است انسان را دوباره به ماه باز گردانند یاری دهد. اما زمان این پرتاب مهم هنوز به طور دقیق معلوم نیست. برخی از مقامات رسمی 30 آگوست (یکشنبه 30 تیر 88) را زمان این پرتاب اعلام کرده اند اما این زمان ممکن است تا پاییز امسال به تعویق بیفتد تا مهندسان بتوانند نقص های فنی احتمالی در این سیستم را بررسی و حل کنند.

تکنسین ها از چهارشنبه عصر کار ساخت این راکت را که ارتفاعش به حدود 100 متر خواهد رسید را آغاز کرده اند و به طور همزمان تحلیل گران مشغول بررسی وضعیت مقاومت راکت های اصلی این پرتابگر در خلال لرزش های شدیدی هستند که زمان عور این موشک بلند قامت از میانه جو زمین به آن وارد می شود.
این مرحله نخستین مرحله از مونتاژ این موشک غول پیکر است و مدیران ناسا امیدوارند طی 10 روز آینده 3 بخش بعدی را نیز به آن اضافه نمایند.


طرح صورت فلکی یا Constellation طرح مجموعه فضا پیماهایی  است که قرار است بعد از بازنشستگی شاتل های فضایی ماموریت سفرهای مداری و فرا مداری را بر عهده بگیرند. در این رویکرد ناسا به ایده دوران آپولو ها بازگشت کرده و به جای سیستم های رفت و برگشت مداری به سیستم های راکتی روی آورده است. این سیستم ها در دوره قبل تلاش برای فتح ماه موفقیت خود را به اثبات رسانده اند و از سوی دیگر بررسی عملکرد سایوزهای روسی در مقایسه با شاتل ها نشان می دهد که این نوع طراحی دارای امنیت بالاتری نسبت به شاتل های فضایی است.
این طرح شاید برای بسیاری از آینده نگران فضایی ناامید کننده بود. بسیاری از آنها آینده پرواز به ماه یا مدار زمین را به کمک ابزارهایی تصور می کردند که نمونه پیشرفته تر شاتل های فضایی باشند. اتوبوس های فضایی که همانند یک هواپیما هدایت شده و می توانند از زمین یا ماه به طور مستقیم پرواز کرده و به پرسه زنی در فضا بپردازند اما این ایده با داشته های فناوری امروز فاصله بسیاری دارد. سوخت مناسب، طراحی بدنه ، آسیب های ناشی از فرود های مکرر و بسیاری چالش های دیگر باعث شده است تا چنین طرحی فعلا در حوزه آینده نگری باقی بماند و دانشمندان به همان ایده قدیمی موشک های غول پیکر بازگردند.

منبع : www.spaceflightnow.com