پوريا ناظمی

بازگشت بادبادک‌ها به آسمان تهران

یکی از نوستالژی‌های ما ساختن و تماشای پرواز بادبادک‌های رنگارنگ در آسمان شهرهایمان است. سال‌ها پیش یکی از تفریحات رایج بهار و تابستان، خم کردن چوب و چسباندن کاغذ و کیسه‌های پلاستیکی با کمک سریش و چسب و ساختن دنباله‌های رنگارنگ کاغذی برای آنها بود. عصرها اگر به آسمان نگاه می‌کردی در گوشه و کنار بادبادک‌‌های رنگی را می‌دیدی که با چهره‌های متفاوت نقاشی شده آسمان را تزئین کرده بودند، ساخت و پرواز این بادبادک‌ها سرگرمی نبودند بلکه بچه‌ها به کمک آن یاد می‌گرفتند چگونه باید هندسه بادبادک‌هایشان را تهیه کنند یا چگونه آنها را بر جریان بادها شناور سازند که بادبادک‌هایشان بالاتر رود و این خود تجربه عملی قوانین فیزیک بود.

برای خانواده‌ها هم بهانه‌ای بود تا به طبیعت بروند و پرواز بادبادک‌ها را به تماشا بنشینند و از همه مهم‌تر برای خود شهرها این بهترین بهانه بود تا به همه نشان دهند که روح شادی در دل مردم زنده است و چهره شهر با پرواز بادبادک‌های بازیگوش زیباتر است. چند سالی بود که گویی بادبادک‌ها از شهرها (حداقل تهران)‌ قهر کرده بودند، دیگر دیدن بادبادک‌ها اتفاقی عادی نبود و استثنا به شمار می‌آمد تا این که از چند سال پیش عصرها در پارکینگ پارک پردیسان تهران دوباره بادبادک‌ها به هوا برخاستند، شاید کسانی که اولین بار در این محل پس از سال‌ها بادبادک‌ها را به پرواز درآوردند، خود نیز گمان نمی‌کردند زمانی برسد که صدها بادبادک عصرهای تهران را رنگین کند. امسال عید اگر به تهران سری می‌زدید، هر روز می‌توانستید جشنواره‌ای از رنگ و حرکت و شادی را در این محل ببینید. چشم‌انداز برج میلاد را چهره‌های بازیگوش بادبادک‌ها پر می‌کردند. بادبادک‌ها پس از چند سال دوری کم‌کم دوباره به آسمان تهران بازگشتند و هر روز تعدادشان بیشتر می‌شود. امسال دیگر فقط پردیسان میزبان بادبادک‌ها نبود که تقریبا اغلب پارک‌ها و مکان‌های عمومی پرواز بادبادک‌ها را جشن گرفته بودند. بادبادک‌بازها نه فقط خودشان لحظات زیبایی را تجربه کردند که رهگذران را نیز از دیدن شهری زنده و شاد به وجد آوردند. بسیاری از این رهگذرها بار دیگر سراغ خاطره‌های خود خواهند رفت تا شاید آنها هم به جمع بادبادک‌‌بازهای پایتخت بپیوندند؛ بادبادک‌بازهایی که آسمان شهر را به زیباترین شیوه رنگ‌آمیزی می‌کنند.