پوريا ناظمی

20 سال با هابل



اواخر قرن 19 میلادی بود که سر آلری هیل، ماجراجویی بزرگی را با موفقیت به پایان رساند، او پس از دست و پنجه نرم کردن با مشکلاتی باورنکردنی توانست بزرگ‌ترین رصدخانه دوران خود را بر فراز کوهستان‌های مشرف بر شهر لس‌آنجلس بنا کند و 2 تلسکوپ 60 اینچی و 100 اینچی هیل و هوکر در آن زمان، بزرگ‌ترین ابزارهایی بودند که انسان برای کاوش در اعماق کیهان ساخته بود. چند سال بعد، دانشمند جوانی که همواره پیپ روشنی گوشه لب داشت، به این رصدخانه آمد تا عالم را بررسی کند.

 در آغاز قرن 20 و زمانی که ادوین هابل پا به این رصدخانه گذاشت هنوز بسیاری از مردم گمان می‌کردند که جهان ما منحصر و محدود به مرزهای کهکشان راه شیری است. اما رصدهایی که هابل از این رصدخانه انجام داد، نشان داد که کهکشان ما با آن عظمت وصف‌نشدنی‌اش تنها جزیره‌ای کوچک در میان جنگل انبوهی از کهکشان‌های بی‌شمار است. یک قرن پس از او دانشمندان تلسکوپی را به افتخار کارهای او هابل نامیدند که اگر قرار بود از طلای خالص ساخته شود، ارزان‌تر از کار در می‌آمد. هابل به کمک شاتل‌های فضایی به مدار زمین رفت، اگرچه در آغاز سیستم آینه‌هایش مشکل داشت، اما به محض رفع این مشکل،‌ مرزهای جدیدی پیش روی انسان گشوده شد، همان‌طور که یک قرن قبل از او ادوین هابل، دید ما را توسعه داد،‌ تلسکوپ فضایی هابل مرزهای دیده شده کیهان را تا آغازین روزهای آن به عقب برد؛ روزهایی که جهان هنوز بسیار خردسال بود و خبری از جهان‌های بسیار درون آن نبود. به کمک هابل نه تنها سفری در زمان نزدیک به 13 میلیارد سال پیش داشتیم که توانستیم مراحل تولد و لحظات مرگ ستاره‌ها و رشد کهکشان‌ها را مرور کنیم. با هابل به درک جدیدی از کیهان رسیدیم، سوال‌های بسیاری را پاسخ دادیم و در برابر پرسش‌های تازه‌تری قرار گرفتیم.مقایسه غلطی نیست اگر هابل را با تلسکوپ گالیله مقایسه کنیم. چه تلسکوپ گالیله و چه تلسکوپ فضایی هابل دروازه‌های جدیدی را روی دانش ما گشوده‌اند. اینک هابل در حالی 20 سالگی‌اش را در مدار زمین جشن می‌گیرد که همچنان یکی از موفق‌ترین پروژه‌های فضایی بشر به شمار می‌رود.