پوريا ناظمی

چهارشنبه سوریتان شاد باد!

 

می گویند سال که به پایان می رسید، خانه ها پاک می آراستند تا روان رفتگان به خانه های خویشانشان بازگردند.

 می گویند بر فراز بام ها آتشی پاک بر پا می کردند تا روان های بازگشته به دیدار بازماندگان، راه خانه راحت تر بیابند. زمان گذشت و زمانه عوض شد و این آتش جاودان باقی ماند و کم کم به اخرین سه شنبه سال رسید.

 میراث امروز ما سوری است در آخرین شب چهارشنبه سال. هنوز اتش مبارکی بر پای می شود در آخرین روزهای سال که خبر از گرمای فردا با خود می آورد و خبر از شکستن ایام نخوت زمستانی. خبر از پایان تاریکی و سر زدن بهاری سبز.

شاید اتش آخر سال رمزی از پاداشی باشد که آنها که در نیمه زمستان ، در یلدا، تا سحر بیدار ماندند تا خورشید را سلامی دوباره کنند، دریافت خواهند کرد. آتشی که خبر از نه تنها روزهای سپید که سالی نو می آورد و روان های مهربانان در گذشته که به دیدار خاندان خویش می آیند تا شاید برکت را برای انها به ارمغان آورند که زمانه زمانه نو شدن است.

و چه مبارک نشانه ای است این آتش، پاک کننده و مطهر و روشنایی بخش و ظلمت شکن. حتی در چنین روزهایی که از هر کرانه خبر نیک کم به گوش می رسد و زمین و زمان را نیز گویی سر یاری با زمینیان نیست باز این آتش افروخته در دل شب است که خبر از پایان شب تاریک می آورد. آنگاه که می سوزد و می سازد و چون خاکستر می شود جوانه های امید را ققنوس وار از مزار خویش به هر کرانه پراوز می دهد و صبح را خبر می کند.

صبحی که دامان پر مهر خود را از شرق دور، از سرزمین شکوفه های گیلاس تا غربی ترین کرانه های  جهان و  بر فراز سرزمین جاوید میانه زمین ، آنجا که البرز نشان از زندگی اش دارد، به یکسان و به مهربانی خواهد گسترد.

جشن روشنایی تان نیک و شاد و بی خطر باد.

 

نویسنده : پوریا ناظمی : ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/۱٢/٢٤
Comments نظرات () لینک دائم