پوريا ناظمی

یادداشت بروس مک اندلس در باره شاتل های فضایی در آستانه آخرین پرواز

تا جمعه زمان زیادی باقی نمانده است. اگر وضعیت هوا مناسب باشد و شرایط آب  و هوایی پایگاه کیپ کاناورال در ایالت فلوریدا  اجازه دهد، برای آخرین بار در تاریخ یک شاتل فضایی از سکوی پرتاب خود در پایگاه کیپ کندی، نعره کنان به سوی آسمان و دیدار با ایستگاه فضایی پر خواهد گشود. زمانی که این شاتل بر باند فرود کیپ کندی فرود آید پرونده 30 ساله شاتل های فضایی برای همیشه بسته خواهد شد. این مقطع تاریخی فصل مهم و ماندگاری در تاریخ فعالیت های فضایی بشر خواهد بود. شاتل های فضایی اگرچه طرح اولیه اش حتی پیش از پرواز انسان به ماه مورد بررسی قرار گرفت اما بعد از سفر به ماه بود که به نماد پروازهای فضایی سرنشین دار تبدیل شد. 135 پرواز شاتل های فضایی کمک بسیاری قرار دادن ماهواره ها در مدار، تکمیل ایستگاه بین المللی فضایی و آزمایش های مداری کرد. اینک در آستانه آخرین پرواز شاتل نگاهی به داستان شاتل های فضایی جذاب تر خواهد بود. به ویژه اگر این نگاه از سوی یکی از فضانوردان با سابقه ناسا که خود در 2 ماموریت شاتل های فضایی چلنجر و دیسکاوری با این سفاین فضایی به مدار زمین سفر کرده است، باشد.

بروس مک اندلس، فضا نورد پیشین ناسا، یکی از معروف ترین فضا نوردان دوره شاتل ها است. آزمایش معروفی که وی با صندلی موتور دار فضایی به تصویری فراموش نشدنی از آزمایش های انسان در مدار تبدیل شد. او با کمک صندلی موتور دارش بدون آنکه توسط بند یا اتصالی به شاتل متصل باشد برروی صندلی اش از شاتل دور شد و برای مدتی به قمری کوچک و انسانی برای زمین تبدیل شد.

 

بروس مک اندلس متولد سال 1937 است او در سال 1984 اولین سفر فضایی اش را به همراه شاتل فضایی چلنجر انجام داد و در همین پرواز بود که سامانه مستقل پروازی فضانوردان را به آزمایش گذاشت. او دوباره و در سال 1990 با شاتل فضایی دیسکاوری به مدار زمین رفت. ماموریتی که به دلیل انتقال تلسکوپ فضایی هابل به مدار زمین در تاریخ ماندگار شد.

 

در آخرین روزهای پیش از آخرین پرواز شاتل ها از بروس مک اندلس خواستیم تا برای خوانندگان جام جم ، یادداشتی در باره پایان دوره شاتل ها بنویدسید که در کمتر از 24 ساعت مانده به آخرین پرواز شاتل ها (در صورت عدم تاخیر) در جام جم آنلاین منتشر می شود.

می توانید این یادداشت را اینجا بخوانید.